Het verhaal van Marco

Toen ik voor het eerst het Odensehuis binnenstapte, zat ik in een moeilijke periode. Na een onverwachte scheiding voelde ik me alleen en uit balans. Via Willem, die hier ook komt en in hetzelfde gebouw woont als ik, werd ik aangemoedigd om eens langs te komen. Dat moment bleek het begin van iets heel waardevols. Inmiddels kom ik hier al ongeveer een jaar en het Odensehuis is een vaste, fijne plek in mijn leven geworden.

Ik woon vlak achter het Odensehuis en kom meestal op de fiets. Die nabijheid voelt als een luxe. Ik doe mijn huishouden zelf, maar plan mijn dagen zo dat ik hier kan lunchen en mee kan doen aan activiteiten.

Het programma is veelzijdig en uitnodigend; er is altijd wel iets dat past. Voor mij draait het vooral om contact: samen praten, lachen en dingen ondernemen. Thuis ben ik vaak alleen en daar word ik niet gelukkig van. Hier voel ik me juist op mijn plek, tussen de mensen.

Creatief ben ik eigenlijk helemaal niet, dacht ik altijd. Toch ben ik hier begonnen met schilderen – en tot mijn eigen verrassing vind ik het leuk! Mijn zoon grapte zelfs dat er een nieuwe Van Gogh was geboren. Het plezier zit voor mij niet alleen in het maken, maar vooral in het samen bezig zijn. Ook de stamtafel op maandagochtend is zo’n moment waar ik naar uitkijk. We praten over het weekend, delen kleine en grote verhalen en iedereen voelt zich gehoord en betrokken.

Wat ik zo bijzonder vind, is hoe het Odensehuis blijft verrassen. Via het project Odense’s Got Talent kwamen we in contact met basisschoolleerlingen voor een muziek- en theaterproject. Hun spontaniteit – het zingen, stampen en plezier maken – werkt aanstekelijk en geeft energie. Ook de maandelijkse kunstlezingen en creatieve sessies, begeleid door rustgevende Zen-muziek, vind ik informatief en interessant.

Een andere plek waar ik graag kom, is de gedachtenkamer. Daar delen we wat ons bezighoudt rond een bepaald thema. Het is mooi om te horen hoe verschillend mensen kunnen denken: soms positief, soms kritisch. Alles mag gezegd worden; niets is raar of verkeerd. Het voelt veilig. En soms praat ik daar Frans met Rita, of met Maarten die in Frankrijk heeft gewoond. Zo blijf ik verbonden met mijn taal en mijn roots. We lunchen samen, aan tafel, gezellig en huiselijk. En als het weer het toelaat, is de tuin een heerlijke plek om te wandelen, bloemen en groente te plukken en even stil te staan bij de natuur. Dat roept herinneringen op aan mijn opa en de moestuin van vroeger – warme beelden die me raken.

De sfeer in het Odensehuis is open, ontspannen en spontaan. Iedereen mag zichzelf zijn. Het programma nodigt uit om nieuwe dingen te proberen en contact te maken. De diversiteit aan mensen, activiteiten en begeleiding – met muziek, zang en workshops – zorgt ervoor dat geen dag hetzelfde is.



Het Odensehuis helpt mij om me minder alleen te voelen. Het prikkelt mijn nieuwsgierigheid, geeft ruimte aan creativiteit en biedt vooral veel warmte en menselijkheid. Ik geniet hier, elke keer weer.