Het verhaal van Bert en Corrie

Ruim een jaar geleden kwam ik via Anna, mijn Alzheimerconsulente, voor het eerst in Odensehuis Culemborg. We gingen samen kijken en ik voelde me al snel welkom. De begeleiding is fijn en alles mag in je eigen tempo. Dat geeft rust.

Ik ben hier twee hele dagen en een ochtend per week. Eigenlijk kan ik niet wachten tot ik weer mag. Ik vind het hier hartstikke fijn. Het Odensehuis is voor mij een plek waar ik nieuwe dingen ontdek, mijn talenten tot bloei komen én waar het rustiger wordt in mijn hoofd.

Nieuwe talenten, vertrouwde momenten

Een bijzondere ontdekking voor mij is schilderen. Dat had ik nog nooit gedaan, maar hier durf ik nieuwe dingen uit te proberen en mijn talenten te laten zien. Elke week schilder ik mee. Tijdens een poëzieproject vertelde iedereen wat dementie met hen doet en welke gevoelens ze hierbij hebben. Alle verhalen zijn door een dichter omgevormd tot een prachtig gedicht, wat ik later ook creatief op een canvas heb verwerkt. Het gedicht laat echt zien hoe ik het leven met dementie ervaar. Hoe dementie eruitziet door mijn ogen. Het is zo kloppend en mooi, dat Corrie en ik er emotioneel van werden. Het gaat echt over mij. Inmiddels heeft Corrie thuis al een plekje gereserveerd om de canvas op te hangen als ie mee naar huis komt.

Hier in het Odensehuis leerde ik opnieuw sjoelen. Ik doe ook mee aan spelletjes zoals Rummikub en kaarten. Dat lukt niet altijd meer, maar ik word geholpen. En als het even niet gaat, lachen we er samen om. Ik geniet hier van de kleine dingen: even de krant lezen, een praatje maken of meedoen aan activiteiten zoals de Sinterklaasbingo.

Rust in mijn hoofd

Ik maak me soms zorgen over de wereld, vooral over de toekomst van mijn kleinkinderen. Herinneringen aan vroeger komen soms onverwacht binnen. Dat is best moeilijk. Gelukkig kan ik hier over dat soort dingen praten. Hier voel ik me rustiger door. Dat merkt mijn vrouw Corrie ook.

Corrie: “Het Odensehuis geeft mij ook ruimte”

Bert en ik zijn al 51 jaar getrouwd. Twee jaar geleden kreeg hij de diagnose Alzheimer. We merken dat hij achteruitgaat, maar met de steun van het Odensehuis kijken we vooral naar wat nog wél kan. Het helpt ons om de stap naar een verpleeghuis zo lang mogelijk uit te stellen.

Als Bert in het Odensehuis is, heb ik even rust. Thuis zorg ik veel voor hem, hier krijg ik  ondersteuning bij. Maar is het druk. Ik kan Bert geen moment alleen laten, dan raakt hij verward. Als hij in het Odensehuis is, kan ik boodschappen doen of rustig een kop koffie drinken. Dat zijn kleine dingen, maar ze maken voor mij een groot verschil. Bovendien; als Bert in het Odensehuis is, wordt hij rustiger. Dat neemt hij dan ook mee naar huis. Dat is fijn. Onze kinderen en kleinkinderen wonen dichtbij. Ze Bert nog wel eens op bij het Odensehuis. Dat vinden zij leuk, en voor mij is ook dat een moment om even op adem te komen.



Ik ben ontzettend dankbaar voor de begeleiding hier. Ze doen er alles aan om het de mensen fijn te laten hebben. In het nieuwe jaar gaat Bert ook naar de tweede locatie van het Odensehuis in Culemborg. Daarmee is hij een aantal opeenvolgende dagen in het Odensehuis, dat geeft hem rust. Met vertrouwde gezichten en nieuwe ontmoetingen. Een plek waar hij zich veilig voelt, en waar hij graag naartoe gaat.”